پشـت کاجستـــــــان...

 

همه ی ما پیش از این ،جایی ، از خودمان پرسیده ایم که تمام نسل ها پرسیده اند :

" مهم ترین عنصر هستی ما چیست؟"

" می خواهیم یه بهترین شکل ،روزگار خود را بگذرانیم ، اما هیچ کس دیگری نمیتواند به جای ما زندگی کند.پس باید بدانیم :

به کدام سو باید نیروهای خود را هدایت کنیم ؟

به کدام هدف برتر باید دست یابیم؟

اغلب می شنویم که مهم ترین گنجینه ی جهان روحانی ، ایمان است . سده های بسیار دین ، بر این واژه ی ساده استوار است.

آیا باید ایمان را مهم ترین عنصر جهان دانست؟

نه.کاملا در اشتباهیم.

پولس رسول ، در رساله به قرنتیان ، از صدر مسیحیت ما را هدایت می کند و میگوید :

 " ایمان ، امید و عشق . اما عشق برترین آن هاست"

بحث یک نظریه ی سطحی پولس ،نویسنده ی این اسطوره ،درمیان نیست.هرچه باشد ، او چند سطر پیش از این جمله از ایمان نیز سخن می گوید :

" اگر ایمانم چنان کامل باشد ، تا آنجا که کوهها را جا به جا کنم و عشق نداشته باشم ،هیچم"

پولس از موضوع نمی گریزد ،بلکه بر عکس ، ایمان را با عشق مقایسه می کند و نتیجه می گیرد :

 " عشق یرترین آنهاست... "

متی توصیفی کلاسیک از روز واپسین می دهد :

" پسر انسان برتخت می نشیند و همچون چوپانی ،بزها را از گوسفندها جدا می کند."

در این لحظه ، بزرگترین سوال نوع بشر این نیست که :

"           چگونه زندگی کردم؟"

 این است که "    چگونه عشق ورزیدم؟"

آخرین آزمون تمامی تلاش های انسان برای رسیدن به رستگاری ، عشق است .مهم نیست چه کرده ایم ، چه باوری داشته ایم ، یا چه به دست آورده ایم.

هیچ یک از این ها را نمی توان ذخیره کرد ، تنها چیزی که میتوان ذخیره کرد ، این است که چگونه به همنوع خود عشق ورزیده ایم.

خطاهایی که کرده ایم ،هیچ یک به یاد نمی آید. براساس خوبی هایی که نکرده ایم قضاوت می شویم. چرا که عشق را محبوس در خود نگه داشتن ، حرکت بر خلاف روح خـــــداست و سندی بر اینکه هرگز خــــدا را نشناخته ایم و او بی حاصل به ما عشق ورزیده ،که پسرش بی فایده مرده است.

  

+ نوشته شده در چهارشنبه ٢۱ بهمن ۱۳۸۸ ساعت ٦:٠٥ ‎ب.ظ توسط ف.الف نظرات ()